STRUCTUUR MET DE REGEL VAN DE DRIE R's : RUST/RUIMTE/REGELMAAT

 

Als je een hond hebt die zichzelf extreem snel verliest in zijn eigen opwinding of op een andere manier veel stress ervaart, is het handig om je aan een bepaalde structuur te houden.    Een degelijke structuur bied houvast en voorspelbaarheid.     

Uiteraard heeft ELKE hond behoefte aan structuur en duidelijkheid, maar het hangt van hond tot hond af in hoeverre je je aan bepaalde zaken vasthoudt.     

Ondertussen heeft ervaring mij geleerd dat Ian een heel normale en relaxte hond kan zijn als de dag een bepaalde planning heeft.   Al heeft het me heel wat tijd gekost om hierin de juiste balans te vinden.  Alleen al het uitzoeken hoeveel rust versus actie hij nodig had was niet eenvoudig.   In theorie lijkt alles logisch en eenvoudig maar dit in de praktijk omzetten was voor mij een echte zoektocht.   Hieronder vind je datgene wat ik er mee gedaan heb, maar ook waar ik tegenaan liep.

RUST

Iedere hond heeft nood aan voldoende rust.   De ene misschien al wat meer dan de andere, maar voor Ian was dit absoluut een gouden huisregel.    Ongestoord en vast kunnen slapen was voor hem een prioriteit.     Er zijn bij ons in huis verschillende slaapplekken waardoor Ian en Bowie vrij kunnen kiezen waar ze slapen.    Een Benche werd enkel gebruikt toen Ian nog pup was, en hij heeft zelf een vervanging uitgekozen voor die benche. Hij kruipt onder onze keukentafel, die aan onze keuken vast hangt en langs drie kanten afgesloten is.    Als hij daar zit wil hij echt rust.   Je merkt dan ook niet eens meer dat hij er is.   Meestal slaapt hij dan heel vast.    

Het is niet zo dat elke hond automatisch de rust gaat opzoeken die hij nodig heeft.   En zo ging het dus ook met Ian.   Een hond die overprikkeld is zal vaak juist hyper actief gedrag vertonen. Het lijkt dan alsof hij nog niet voldoende beweging heeft gehad.    Bij Ian was dat als hij naar de hondenschool was geweest, op straat had getraind of heel veel activiteiten had gedaan.    Hij veranderde in een ongeleid projectiel en thuis tot rust komen was er dan helaas niet bij.  

Na de ochtendwandeling negeerde ik Ian compleet tot hij uit zichzelf de gewoonte had eigen gemaakt dat na wandelen automatisch rusten volgt.    Maar dat ging in het begin niet vanzelf.   Door vol te houden heeft Ian inmiddels een mooi evenwicht tussen actie en rust.  

 

RUIMTE

Ian heeft een grote behoefte om vrij te kunnen zijn en lekker zijn eigen ding te kunnen doen.  Hij heeft een grondige hekel aan "in de pas lopen" of te worden betuttelt.     

Toen Ian jong was deed ik daarom niets anders dan hem voortdurend commanderen of begrenzen omdat ik voortdurend controle over hem wou.    Voor Ian was dit enorm frustrerend wat ook weer een serieuze extra stressfactor was.    Hoe meer controle ik nam of wou, hoe erger het werd. 

Anderzijds was niet ingrijpen natuurlijk ook geen optie, want het achterna jagen van joggers en fietsers deed de stressemmer ook snel overlopen.   Ook opwinding is immers stress.     Het was een moeilijke uitdaging om tegemoet te komen aan Ian's persoonlijke behoeften, zonder dat dit zou ontsporen in wangedrag.    Het was vooral in het begin een kwestie van managen en de juiste plekken uitzoeken om hem de vrijheid te geven die hij zo nodig had.

Ruimte bieden gaat niet enkel over los van de riem mogen rennen  maar trekt zich ook verder door naar andere vlakken.   Het betekend vooral ook rekening houden met de mogelijkheden, beperkingen en persoonlijke behoeften van de hond.     Je hond gewoon de hond laten zijn die hij van nature is.   Principes die in veel hondenscholen veel te weinig aan bod komen.      

 Door ongewenst gedrag te "voorkomen" hoef je alvast niet bezig te zijn om gedrag af te leren.    Die fase had ik helaas gemist.   Ik moest dus leren anticiperen en gedrag leren lezen en op een juiste manier reageren.   En uiteraard moest ik ook leren rekening houden met Ian zijn passies en vergelijkbare activiteiten aanbieden zodat zijn eigen behoeftes voldoende bevredigd bleven.

Zichzelf kunnen zijn is een basisbehoefte voor elke hond en het was een hele uitdaging om Ian daarvoor alle ruimte te geven

REGELMAAT.

Het is een handig hulpmiddel in Ian's leven geweest om een bepaalde regelmaat aan te houden.     Dat waren niet echt ingewikkelde dingen.    Het geeft een hond rust wanneer er een bepaalde routine zit in gebeurtenissen of handelingen.   Een vaste dagindeling doet echt veel.     Als dingen voorspelbaar zijn voor je hond gaat hij er ook veel rustiger mee om.    Ook vaste uitlaatmomenten en vaste uitlaatplekken geven je hond innerlijke rust.    

Iedere dag met Ian op een ander plek gaan wandelen was alsof je een uitstapje naar een pretpark deed.    Uiteraard ga je wel eens op een andere locatie wandelen.    Dat hoort er bij !     Maar denken dat je zoveel mogelijk afwisseling op korte tijd moet aanbieden omdat je hond het anders saai zou vinden is toch verkeerd gedacht.      Logisch dat wij hier ook wel onze draai in moesten leren vinden.  Socialiseren was niet zo eenvoudig.    Leren aanvoelen wat je hond aankan, daar draait het dan om denk ik. 

 

CONSEQUENT ZIJN

Consequent zijn is een belangrijk onderdeel in het zorgen voor regelmaat.   Consequent zijn zorgt voor duidelijkheid.    Je aan bepaalde regels houden en er geen millimeter van afwijken.   Niet de ene dag zaken verbieden waar je de andere dag dan wat toegefelijker in bent.  Ook dit geeft een hond innerlijke rust omdat hij dan gewoon weet waar hij aan toe is.    

Als je Rust, ruimte, regelmaat en een consequente houding nastreeft kom je al een heel eind om neurotransmitters en stresshormonen in balans te houden.    

Bovenstaande zaken werden vooral ook op wandelingen toegepast.    En o wee als we ons er niet aan hielden.     Als voorbeeld hieronder de drie belangrijke peilers van Ian's wandelingen. 

STRUCTUUR TIJDENS DE WANDELING   

Wanneer je altijd met twee honden gaat wandelen zal je merken dat honden dan meer met elkaar bezig zijn en minder met jou.    Er ontstaat dan soms een sterkere bindingen tussen honden onderling dan tussen honden en baasje.      Vandaar dat enkele één op één wandelingen per week wel goed zijn voor het opbouwen van de onderlinge band.     Daarom worden Ian en Bowie meermaals per week als individu uitgelaten zodat ze exclusieve aandacht hebben en bijgevolg er ook gewerkt wordt aan de binding mens-hond.  

   

Samen bezig zijn :

1) Spel :  Niet te  lang doorgaan met wild spelen.   Dit omdat ik ondervond dat te veel wild spel, achter ballen aanjagen en ravotten met hondenvriendjes zoveel opwinding te weeg kon brengen waardoor hij daarna nog weinig controle had over zichzelf.    Het was juist op die momenten dat het dan fout ging met Ian.    Er wordt uiteraard wel met een bal gespeeld en ik deed ook heel wat ren-spelletjes maar soms moet dit echt worden gedoseerd.   Spel voorzag ik dan altijd ergens tijdens de wandeling, en nooit aan het begin, vanwege de hoge opwinding aan het begin van de wandeling.     Er zijn gelukkig wel spelletjes die niet met snelheid te maken hebben en die kunnen na een druk spel wel weer wat rust brengen.   Snoepjes zoeken in het gras is bijvoorbeeld heel rustgevend.   het zijn ook welgekomen afleidingen in moeilijke situaties.   

2) Dingen oefenen : Ik probeer tijdens elke wandeling wel eens een momentje in te lassen om iets te oefenen.  Soms ook gewoon wat dingetjes herhalen die hij al goed kende.   Dit hoeft niet perse lang te duren, en vaak vloeien spel en dingen oefenen gewoon door elkaar.    Oefeningen zijn voor Ian meestal ook maar gewoon een spel.

3) lichaamstaal : Toen Ian een jaar of zes was ben ik begonnen om heel wat dingen enkel nog met lichaamstaal aan te geven.   Omdat ook bij Obedience meestal gebruik werd gemaakt van lichaamstaal en ik ondervond dat Ian hier enorm goed op reageerde ben ik dat tijdens wandelingen ook gaan invoeren.   

Stilte :   Naast spelen en oefenen volgt een groot deel van de wandeling in complete stilte. Dat wat ik de kracht van de stilte ben gaan noemen.      Deze manier van wandelen geeft Ian enorm veel rust .    Er wordt niet gesproken .   Ik geef ook geen enkel commando's of opdrachten.     We wandelen gewoon.   Ian is vrij in zijn doen en laten en ik bemoei me niet met hem.   Toch is er op die momenten haast volledige volgzaamheid.     Het is tussen mij en Ian geleidelijk zo gegroeid.   We doen dit ongeveer sinds zijn vijf jaar.   Denk dat hij toen pas echt volwassen was.     

Voor mij is dit ook absoluut het bewijs dat er een wederzijds vertrouwen kan groeien zonder dat je voortdurend moet gaan sturen of zeggen wat je hond dient te doen.   En dan bedoel ik vooral in situaties zoals een jogger die voorbijloopt of een fietser die plots uit een weggetje voor je voeten rijdt.   Ian laat het aan zichzelf voorbij gaan !  (wat mijn grootste trots is).    Wanneer ik bepaal om rechtsomkeer te maken, hoef ik niets te zeggen tegen Ian.   Is hij aan het snuffelen onderbreek ik dit niet en hij komt automatisch mijn kant op.   Vaak lijkt het of we nog steeds met elkaar in verbinding zijn met een onzichtbare riem.   Ik heb gemerkt dat Ian in die stilte zijn zintuigen optimaal gebruikt en aan mijn voetstappen hoort of ik stil sta of rechtsomkeer maak.    Ook als hij een eind voor me uit loopt.      Verder leest Ian mijn lichaamstaal en ik de zijne en zijn we zodanig op elkaar afgestemd dat ik Ian ook op afstand kan sturen, zonder iets te zeggen.