IK BEN DUS (TE ) POSITIEF ???

 

Toen ik in juli 2011 besloot Ian’s training (met Anouck) te stoppen, ben ik zelf wat gaan proberen met informatie die ik her en der vond.  En ja, dat was in het begin echt wel chaos en een hoop gepruts met weinig resultaat.   Ik was zoekende naar oplossingen, maar had het uiteraard niet meteen alle juiste info om het goed te doen.   Ik ben ook geen gedragsdeskundige en in eerste instantie had ik ook andere zorgen (Ik werd ziek in 2011).

Toch was die verandering van levensritme een belangrijke omwenteling in mijn leven die ik nodig had.   Ik kon de druk van me afzetten.  Ian was niet langer mijn grootste probleem.    Ik liet het letterlijk los.   Eén ding heb ik echter nooit gedaan en dat is ongewenst gedrag negeren.   Elk wangedrag van Ian was immers "zelfbelonend" en zou in kracht toenemen als ik er niets mee deed.   Aangezien ik in het begin niet altijd de pasklare oplossingen had, was begrenzen (voorkomen dat het fout ging) mijn tijdelijke maar op dat moment de enige  juiste oplossing.    Beter dat, dan het foute gedrag verder tot ontwikkeling laten komen en met nog grotere problemen geconfronteerd te worden.    

 Ik ben niet op mijn lui gat blijven zitten.  Ik zocht oplossingen en mogelijkheden die me stapje voor stapje wat verbetering kon brengen.  Ik heb boeken gelezen en het internet afgeschuimd.  Ik heb alles tot mij genomen wat ik dacht dat bruikbaar was.  Goede en slechte boeken.  Goede en slechte artikels.   Ik haalde er gewoon alles uit wat ik maar bruikbaar vond.    Er waren toen best wel veel vernieuwende inzichten.    Daarom zag ik onderscheid in opvoeding zoals het vroeger was, en hoe men er nu over dacht.   Opvoeding met het welzijn van de hond op de eerste plaats.  Ik kende geen onderscheid tussen positief en gebalanceerd.   Het moest gewoon passen binnen mijn moraal en het karakter van mijn hond.

Uit de boeken van Ceasar Millan haalde ik zijn zeer specifieke wandelstructuur.  De discipline die hij toepaste bracht honden vaak innerlijk weer in balans.   Balans die er toe bij kon dragen dat de honden beter trainbaar waren.   Iets wat ik onmiddellijk kon rijmen met de problematiek van Ian.  Ik moest uit een vicieuze cirkel geraken en ergens beginnen.   In fase van opwinding, opgekropte energie en frustratie was Ian immers totaal niet bereikbaar.   Ceasar's wandelstructuur was voor mij dus zeer waardevolle en bruikbare informatie.    Er zelf mijn ding mee gaan doen gebeurde ook niet in drie weken en ook niet helemaal in het begin.  Het kwam slechts heel geleidelijk.    Het werd uiteindelijk ook iets totaal anders dan hoe Ceasar het in praktijk bracht.    Maar zijn visie heeft me wel op het juiste been gezet.  

Ook heeft Ceasar mij de ogen geopend van wat je eigen energie doet met de energie van de hond.   Er moest wel degelijk ook aan mezelf gewerkt worden.  Daar heb ik dan ook enorm veel tijd in geïnvesteerd.  En dat bedoel ik met iets gebruiken van een trainer, zonder het gehele programma van die trainer te volgen. 

Geen enkel moment heb ik mij afgevraagd in welk hokje ik Ceasar Millan moest klasseren.  Ik denk gewoon niet in hokjes maar in oplossingen.     Achteraf zou Ceasar Millan bakken vol kritiek krijgen voor zijn manier van corrigeren en ik denk inderdaad soms niet geheel onterecht.  Ik heb in die tijd weinig meegekregen van zijn soms harde aanpak omdat dit nauwelijks aan bod kwam in zijn boeken.    Zijn filmpjes of complete afleveringen heb ik nooit bekeken.   Ik heb dus letterlijk gewoon gebruikt wat ik bruikbaar vond.  

Hoewel zijn wandelstructuur absoluut te ver doorgedreven is voor een hond als Ian, heb ik er echt mijn profijt uit gehaald.     Dat in combinatie met impulscontrole, het beheersen van mijn eigen energie, het smeden van een "positieve" relatie en het trainen onder stressniveau bracht mij met Ian naar een hoger level.      De cirkel was rond.     Het feit dat Ian meer in balans was, kwam zijn motivatie en leervermogen ten goede.  Er was meer aandacht en ook de recall kon naar een top niveau worden gebracht.  

Maar ook personen als Monique Bladder en Lieselotte van Hondenlot wisten mij te overtuigen van bepaalde interessante inzichten.   En dan was er nog het boek "stress bij honden" wat voor mij het laatste stapje was om Ian beter te begrijpen.   En wie begrijpt kan er steeds beter naar handelen.    Ian's aanpak was dus een allegaartje van verschillende invloeden.  Ik heb gewoon gebruikt wat bruikbaar was zonder te oordelen of te veroordelen.         

Ik heb mijn aanpak altijd als positief benoemd.   Positief omdat dit voor mij gelijk staat aan het verwerpen van de dominantie theorie.  Positief, maar niet volgens de visie die Ronald over het positief trainen had.   Zelfs het kleinste kind weet dat veel wangedrag zelfbelonend is, en dus toeneemt als je het negeert.  In de realiteit is er echt niemand die ongewenst gedrag negeert.   Het zal altijd een reactie uitlokken, al was het maar een verbaal NEE !      

Ronald blijkt helaas slecht te zijn in luisteren en de dingen juist te begrijpen.    Automatisch was ik in Ronald zijn ogen iemand die Ian te kort deed vanwege een "positieve opvoeding", terwijl Ian veel beter weet wat mag en niet mag dan zijn hond.    Om nog maar te zwijgen over het netjes aan de riem lopen en het beheersen van de recall.    Dan is hij echt maar een zielig leidersfiguur.    En dan gaat hij doen uitschijnen dat hij traint volgens de gebalanceerde methode ?  Hoe dan ?   

 Het werd me zelfs persoonlijk ten laste gelegd dat mensen positief trainen.    Alsof het mijn eigen uitgevonden methode was die ik anderen had opgelegd.   Hij nam de strijd tegen positief trainen serieus en geloofde dus echt dat alle problemen veroorzaakt werden door dat  positief trainen.  

Hij ziet het totaal fout.   Gedragsproblemen ontstaan door gebrek aan OPVOEDING en het maakt geen verschil in welk hokje dat gebeurd.   Hij is een schoolvoorbeeld van zogenaamd gebalanceerd trainen die enkel het corrigeren daarvan toepast maar verder zijn hond alle vrijheden gunt.      

Als het dan echt persé een hokje moet zijn, dan zie ik me eerder in de grijze zone tussen positief en gebalanceerd.    Het zogenaamd welzijns gericht trainen en opvoeden.   Effe een vergelijking : 

Puur positieve opvoeding versus welzijnsgerichte opvoeding.

Positieve opvoeding. Daarmee bedoelt men dus :  gewenst gedrag belonen en ongewenst gedrag negeren. Het idee erachter is dat de hond leert wat wél loont, zonder negatieve ervaringen. Dit klinkt mooi in theorie, maar in de praktijk loop je snel tegen heel wat grenzen aan.   Grenzen waar ook ik mee te maken had. 

Zoals eerder benoemd is veel ongewenst gedrag zelfbelonend.   Denk maar aan blaffen naar voorbijgangers, achter verkeer aan gaan, opspringen tegen mensen.    Als je dat gedrag negeert, wordt dat gedrag juist erger.   In zulke situaties werkt puur positief dus echt niet altijd, en kan het voor de hond zelfs verwarrend of frustrerend zijn.

Daarom is er ook de welzijnsgerichte opvoeding. Dat betekent dat de hond niet alleen leert via belonen, maar dat er ook duidelijke grenzen zijn. Grenzen geven houvast en veiligheid, zeker voor gevoelige honden. Corrigeren hoort er uiteraard ook bij, maar niet in de zin van zwaar fysiek straffen.

Als zulke zaken voor je hond werken, waarom zou je dan nood hebben aan zware fysieke correcties ?  Verder gaat het er volgens mij gewoon om hoe mensen corrigeren interpreteren.    En dat doe je niet aan de hand van een verklarend woordenboek.  

Voor mij staat het welzijn van de hond voorop.   Je houdt rekening met zijn emoties, gevoeligheden en motivatie. Je corrigeert dus niet uit boosheid of onmacht , maar om richting te geven, zodat de hond zich veilig voelt en kan leren wat past in onze wereld.

Zo ontstaat er een evenwichtige opvoeding waarin de hond zich gesteund voelt en zich kan ontwikkelen tot een stabiele, gelukkige metgezel.    

In mijn ogen is dat toch een ander verhaal dan ongewenst gedrag negeren een toe kijken hoe dat ongewenst gedrag steeds sterker wordt.  

 

Ik ken maar 1 persoon die ongewenst gedrag eerst lachwekkend toelaat, om dan pas achteraf in te grijpen....