Zelfredzaamheid – de kracht van de stille connectie en zelfstandigheid

Voor mij is zelfredzaamheid bij een hond iets heel moois. Het is absoluut niet de houding  van trek je plan en zoek het zelf maar uit.     Het is gewoon de volledige tegenstelling van het voortdurend moeten sturen of bijsturen van je hond omdat het anders misloopt.   En dat zie je toch dagdagelijks.   Honden die constant gecommandeerd en gestuurd worden.   Jaren en jaren en jaren achter elkaar zonder dat de hond uiteindelijk leert wat nu juist de bedoeling is.       

 Het vereist een andere manier van samenleven gebaseerd op vertrouwen.   Vertrouwen in de mogelijkheden van je hond en het nuttig gebruik er van.    Het betekent dat een hond, eenmaal volwassen, stevig op zijn poten staat en de wereld aankan.   De hond heeft in zijn groei naar volwassenheid geleerd zijn omgeving te negeren of weet er op een gepaste sociale manier mee om te gaan, zonder dat hij hiervoor onder appel hoeft te staan.    Wellicht lukt dit niet bij elk ras 🤔.    Maar een herdershond bezit alvast de gave om heel zelfstandig te zijn.   Zulke honden vragen er juist om zo te kunnen uitgroeien en in relatie te staan met diens eigenaar.  

Het is diep en diep triest als je met een volwassen herdershond op stap gaat, terwijl je nog voortdurend moet zeggen wat hij moet of wat je van hem verwacht.   Zelfredzaamheid is dat een hond uit zichzelf weet hoe hij zich dient te gedragen in uitdagende situaties.    Een hond die zelfredzaam is leest zijn omgeving en maakt daarin verstandige (en juiste) keuzes.   Niet omdat hij daar dan de opdracht voor krijgt, maar omdat hij zelf weet en begrijpt wat er van hem wordt verlangt.  Uiteraard kan dit enkel als hij daartoe is opgevoed. 

Honden worden zo niet geboren en het wordt uiteraard ook niet automatisch van ze verwacht.  Daar werk je naartoe.   Dat bereik je enkel als je de pure gedragstraining sterk aanvult met het motiveren van keuzes en stimuleren van het eigen denkvermogen.  Er ontstaat meer zelfvertrouwen bij de hond en het verstevigt de onderlinge harmonie.   

Dan wordt de band zo sterk, de afstemming zo subtiel, dat woorden overbodig worden. Je voelt elkaar aan. Je deelt een blik, een kleine beweging – en dat is genoeg. Geen harde bevelen, geen overbodige ruis. Alleen stilte. Vertrouwen. Begrip.

 

Zelfredzaamheid is een woord dat ik zelf heb gekleefd op een fenomeen dat je ook zou kunnen zien als een hond die stabiel in het leven staat en volledig in harmonie is met zijn gezin, de omgeving en de omstandigheden.   Zelfredzaamheid is geen algemeen gebruikt begrip in de hondenwereld.    Het is hoe ik  benoem wat ik met Ian heb bereikt.   Een hoger doel dan ik in eerste instantie zelf voor mogelijk hield.     

 

Maar Ronald weet beter !  Zelfredzaamheid is volgens hem je hond aan zijn lot overlaten.  Een hond hoor je te leiden.   Omdat je geloofd dat je hond zonder jou hulp of leiding in zijn ongeluk loopt.   Terwijl dit eerder een teken is van leidersonbekwaamheid als een hond op volwassen leeftijd nog steeds commando's moet krijgen omdat hij anders in zijn ongeluk loopt.    Dat in de jaren 2020 de intelligentie van honden nog steeds wordt beknot, en die van de mensheid nog steeds in de jaren 80 is blijven steken, noem ik pas zorgwekkend !