Gedrag begrenzen zonder fysieke correctie – met gevoel én structuur

 

Een hond opvoeden betekent niet alleen aanleren wat wél mag, maar ook begrenzen wat níet de bedoeling is. bij gevoelige rassen zoals de Schotse Collie en de Sheltie werkt een zachte, consequente aanpak vaak heel goed.  Deze honden zijn van nature fijngevoelig, gericht op hun begeleider en hebben een scherp oog voor non-verbale signalen.

Bij zulke honden is het meestal helemaal niet nodig om stemverheffing of harde lichaamstaal te gebruiken, laat staan fysieke correctie. Sommige zijn zelfs zó gevoelig dat een korte blik, een andere gezichtsuitdrukking of het wegnemen van aandacht al genoeg is om duidelijk te maken dat hun gedrag niet wenselijk is. Door deze natuurlijke gevoeligheid kan een harde aanpak juist schade doen aan het vertrouwen en de samenwerking tussen hond en eigenaar.

Wat werkt dan wél?

  • Structuur en voorspelbaarheid: Zorgen voor duidelijke regels in huis en tijdens wandelingen.  Altijd het zelfde op dezelfde manier.  Dit voorkomt verwarring en onzekerheid.

  • Consequent zijn: Wat vandaag niet mag, mag morgen ook niet. Inconsistente signalen leiden tot onduidelijkheid en frustratie.   En frustratie is een zeer zwak punt voor Ian.   Consequent zijn betekend dat je nooit dingen toe staat die je niet wil.   

  • Duidelijke signalen: Gebruik je lichaamstaal, stemgeluid en mimiek bewust. Een rustige maar stellige houding maakt vaak al indruk genoeg.

  • Gedrag ombuigen: In plaats van te straffen, ingrijpen (begrenzen) en datgene laten doen wat wel mag.   Er wordt te vaak gewacht tot het foute gedrag al een gewoonte is.   Men moet leren anticiperen vooraf en vermijden dat fout gedrag ontstaat.    Gaat het al eens mis, maar is het foute gedrag nog geen gewoonte is het makkelijk om alternatief gedrag te vragen.    

  • Rustig ingrijpen: Moet je toch ingrijpen, dan altijd kalm zonder boosheid.  De meeste honden leren het best als ze zich veilig voelen, óók als ze gecorrigeerd worden.

Voor gevoelige hondenrassen is deze aanpak niet alleen vriendelijker, maar ook effectiever. Ze willen graag samenwerken en doen hun best om het goed te doen – als ze begrijpen wat er van hen verwacht wordt. Door grenzen duidelijk en liefdevol aan te geven, creëer je een veilige leeromgeving waarin je hond zich kan ontwikkelen tot een stabiele, zelfverzekerde metgezel.

Maar Ronald weet beter !

Hij heeft letterlijk propaganda gevoerd voor het fysiek corrigeren en was overtuigd dat Ian beter af was geweest als ik hem fysiek had gecorrigeerd voor zijn uitvalgedrag.   Dat betekend dus dat ik hem al vanaf zijn negen weken, zonder dat ik er al een innige band mee had opgebouwd, moest corrigeren.  Zonder dat hij eerst de kans had gehad om te kunnen leren wat wel de bedoeling was.    Een pup kan nog geen fouten maken, zolang niet is geleerd wat wel wordt verwacht.    En zo heb ik het opgebouwd.  En zelfs op korte termijn had ik met positieve klinkertraining een serieuze ommezwaai bereikt.   De enige moeilijkheid bleef de vicieuze cirkel waarin ik was beland en de extreem sterke drift van Ian om overal achteraan te gaan.    Zo sterk zelfs dat het gebruik van een sleeplijn Ian niet eens meer tegen hield.    De zware correctie aan het einde van die lijn had totaal geen vat op hem.  Ronald heeft geen enkel beeldfragment waarin hij kon vaststellen hoe sterk die drift toen was.    Met de povere kennis die hij bezit kan hij niet oordelen of fysiek corrigeren bij Ian de juiste aanpak was.    

Eerst heeft Ronald uitgelegd wat in zijn ogen corrigeren was.   En daar is al zoveel conversatie rond gevoerd (en veel dezelfde dingen herhaalt) dat het te veel is om deze conversaties hier neer te zetten.   Daarom citeer ik slechts fragmenten uit gesprekken.  

Dit was volgens Ronald corrigeren :

Een leraar corrigeert je proefwerk, als iemand iets verkeerd zegt of doet corrigeer je hem, als je een fout heb gemaakt corrigeer je dat.

Als je je hond iets doet wat jij niet wil en je zeg nee en de hond stopt is dus ook een correctie

 

Op deze manier geformuleerd lijkt dat aannemelijk en logisch.   Het lijkt dan ook mild, wat overeenstemt met hoe ik zelf het begrenzen zie.    Ik reik van mijn kant dan ook wat beeldmateriaal aan om duidelijk te stellen hoe ik het zie.  

 

Ik denk niet dat hij het goed had begrepen.   

En al zeker niet als er op een gegeven moment beeldmateriaal wordt aangereikt waarin een Australische herder er maar op los wordt gecorrigeerd.   Voor mij is de verrassing compleet.  Zeker als dit ook nog eens gebeurd met een haltie ????    Dit is voor mij alles wat hondentraining juist niet hoort te zijn.   En volgens mij ook niet hoe het vanuit gebalanceerd trainen wordt aangepakt.  .  Maar dat mocht ik uiteraard niet gezegd hebben want dat staat gelijk aan het onderuitstampen van Ronald in zijn persoon en het bekritiseren van de trainer (die niet eens wakker ligt van hoe ik over hem denk).   Een trainer die in Ronald zijn ogen de beste is van de hele wereld omdat hij orka's heeft getraind ????   

Serieus ?

Hierbij het betreffende filmpje (deel 1) de andere twee delen vind je elders.  

NIET VOOR GEVOELIGE KIJKERS !!!!!

Corrigeren of verbeteren is dus een ruim begrip dat door iedereen naar eigen zin en gemak kan geïnterpreteerd worden.   En daar schuilt nu net het gevaar.    Je kan op die manier zelfs de meest wrede aanpak goedpraten en doen kloppen volgens de theorie van "corrigeren of verbeteren".    Godzijdank zijn er ook trainers die het welzijn van honden, vooral tijdens het trainen, voorop stellen.    Daarin maken ze een groot verschil.

 

Wat het corrigeren met de haltie betreft verbaasd het mij enorm dat Ronald dit normaliseert en er zelfs een zwaar over bleef strijden.    Zelfs na onderbouwing van mijn kant, met een artikel van een dierenarts, vind Ronald corrigeren met een haltie normaal.     Ronald weet het zelfs beter dan de fabrikant.    Ik heb een afzonderlijke topic gemaakt over onze discussie over corrigeren met een haltie.